Who Are We

Who are we to blame the cats to mate when today's weather calls for it?

The State of RP Education

I was checking on the post-fiesta waste surrounding the store. And suddenly, this piece of rubbish caught my attention.
It was a natural initial reaction for me to laugh on the answers. (I'm quite sure this is a spelling quiz or whatever. What the heck, wrong spelling is wrong!) But of course this is not a case of plain humor. This is alarming.

I believe there is something wrong with our educational system in general. I don't know if it is fair to blame the teachers. Now I understand why education is usually at the top priority of every candidate's platform.

SOTA (State of the Tindahan Address)

It was a such a year. Many challenges swept our way.

Though unrenovated, you stood still despite the flood that reached knee-depth. We never thought of painting you. We only changed the rotten wood shelves for we thought that it might tempt those robbers. And I guess it paid off. There were attempts though failed. Perhaps familiar people are magnetized by you that kept those strangers away.

In this world full of competition, you did not sunk. Wholesales (purchasing in bulk at a lower price) try to kill you, yet your old-school style survived. What kind of charm do you have? God is so gracious, He protected you from bankruptcy and penalties of debt.

During the fiesta, something have thought us. To obtain a nose for specific needs of people. And that the market is unpredictable. Be ready.

In terms of debts... They will never vanish. But we have to be careful. No trust for words. They might be lies. It is always best to be accountable for your actions.

To sum it up, I've got 2 words. LOOK AHEAD. It is to prosperity that we should be heading.

Happy Fiesta

Busy!!!!!!!

As in!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wala na akong time sa pagpost.

Palagi na lang akong nasa tindahan kasi maraming taong bumibili.

Next time na ang pictures!

Going Military

Hindi naman sa fan ako ng Tayong Dalawa. (although nakakapanood ako kasi mejo late na matulog kaka-internet) O kaya ay fetish ko ang army.

Binantaan kasi ako ng daddy ko. Ayaw kasi nya ang buhok kong humahaba kasi obvious ang pagkakulot.

A Tale of Unproportional Head

Ang ayaw na ayaw ko sa mga pulitiko, yung malalaki ang ulo.

Nakigreet pa ng piyesta, kapal.

Bebe Gandanghari is Now a Newscaster

Mahilig talaga mag-spot ng mga magkakamukha.

This time around napagtripan ko yung anchor ng local news dito sa Visayas area.



Every weekday afternoon, hindi ko talaga maiwasang maalala si Bebe sa kanya.


What can you say about your impostora, Bebe?

If Time Was A Human Then I'm A Murderer

True. I always love wasting that precious element called time. In fact my whole life is wasted kasi nga unemployed ako at hindi ginagamit napag-aralan ko. Kaya nga may "sariling mundo" sa title ng blog ko kasi marami akong oras na ginugugol sa sarili ko katulad ng pakikipag-usap (ng ako lang) na nahahalata na ng ibang tao at ang pagbabate(!).

Kaya nga minsan nagagalit na ang mama ko sa akin. Hindi ako kaagad makapunta sa tindahan dahil sa bisyo kong ito. Ang hilig-hilig kong gumawa ng mga walang kakwenta-kwentang bagay tulad na lang nito:

Panonood ng TV. Yung first commercial ad na natatandaan ko pa is yung Birch Tree na gatas. Hindi ko parin nakalimutan yung katagang "Birch Tree it's everybody's milk!". Pinalaki kasi ako sa panonood ng telebisyon. Sabi nga ni Mama eh baka magkasakit ako ng TB sa kakapanood ko. Buti na lang curable na ngayon ang TB (toinks).
Pakikinig ng radyo. Ang latest addiction ko na radio show ay yung Good Times with Mo. Nagagalit nga yung kapatid ko. Nagnonose-bleed daw sya sa English at nandidiri sa mga sex topics. E pano naman kasi, nakakarelate ako!



Pakikipaglaro sa mga aso. Matagal nang walang pusa sa bahay at parang ayaw rin ng mga parents ko dahil baka magtatatae lang daw. Kaya naman napilitan na lang ako na pagtripan ang mga aso ng kapitbahay. In fairness, nadevelop naman ako sa kanila. Naglalaro kami ng habulan, ballroom(kunwaring nagsasayaw), at aso't pusa(echos).

Pag-aaral ng gitara. Kaya naging interesado sa pag-aaral kasi active ako ngayon sa Youth For Christ, isang religious group(obvious ba). Problema kasi kakaunti lang ang marunong magguitar. At mahirap din magturo ng worship songs kundi ako marunong gumitara. Aminado ako na mahina ako sa pagkaskas at pag-ipit pero kelangan talaga ng pasensya. Gudlak na lang sa akin.

Pag-computer. Ayoko ko nang iexplain. Tinatamad na ako. Cge bye!

This Will Be The Last Time I'm Gonna Talk About This

A continuation.

My college days, my horny days.

He was drunk, he crashed my room.

I was clueless, welcomed him though.

All of a sudden, he wanted to f me.

I'm only human, I embraced temptation.

Just one time only, and I'll forget.

Years later, he became close to my sis.

I'm scared, like it only happened yesterday.

I Like Goats

They're vegetarian. Low maintenance.

Plus they have something in common with men.
1. They have beards.
2. They produce milk (more protein than cow's. yum-yum.)
3. And on top of that, they're horny!

I was playing el matador while having this pic.

I'm gonna miss this kid--ay, malaki na pala sya. We'll be having caldereta this fiesta.

I Was Fucked by My Sister's Current BF

Totally shocked at present. Afraid of the Future.

Bananacue in Coffee Syrup

Una, i-stir fry ang saging gamit ang margarine hanggang magkaroon ng grill marks ang bawat gilid.

Itabi ang mga saging para gumawa ng syrup. Ihalo lang kape, asukal, at tubig ayon sa inyong panlasa at pakuluan hanggang lumapot.

Kapag lumapot na, ilagay na ang mga saging.
Gawa na ang recipe. Parang bananaque lang na walang mantika. Nilagyan ko ng pinya panggarnish.

Confessions of A Shopaholic Mother

Nakakamiss din pala ang blogging. Kahit 4 days ka lang na hindi nagpost, para bang 4 years kanang tigang.

Balik sa bisyo...

Itong si Mama talaga. Akala ko ba naghihirap kami. Ito yung bagong binili nya sa halagang 700 pesos oh.

Sabi nya, tumatagas na raw yung mga dating sisidlan ng ulam. Babay na sa inyo.

Pero bakit may mga ganito pa?

Ano bang silbi nito?

Ewan ko kay Mama.

Tiwala

Hindi ko ma-imagine ang mundong nawalan ng tiwala. Anong klaseng buhay yun? Lahat ng pakikitungo natin sa isa't isa- pamilya, kaibigan, kapitbahay, kakilala, kahit sino, kahit nga Dyos---kailangan ng tiwala. Natural lang siguro yun. Hindi naman kasi normal na palagi nalang mapraning.

Noong Lunes, may umutang sa aming tindahan. Si Nang(Manang) Aning. Matagal ko na syang kilala noon pang bata ako pero hindi kami close. Kumbaga familiar lang ako sa mukha niya. Paano kasi tumira sya ng matagal sa Tagbilaran. At dahil hindi na makapagtrabaho doon dulot ng katandaan(nagbabaston na nga kung maglakad), nakitira ang mag-asawa sa kanilang anak dito. Hindi ko talaga kagustuhan na magpautang. Tandang-tanda ko pa ang bilin ni Mama na huwag magpapautang ng basta-basta. Kaya naman sinermonan ko talaga siya ng todo-todo. Kasi naman hindi ko macontact si Mama nung oras na yun. Kaya ayun, bumigay na lang ako. Pina-utang ko na lang.

Medyo napanatag ako ng kinabukasan ay nagbayad kaagad siya. Pero umutang uli sya. Pinagbigyan ko tutal tumupad naman sya sa usapan. Sabi daw nya Biyernes babayaran. May kutob na ako noon na baka hindi sya tumupad. Paano kasi Biyernes na babayaran. Isa pa, tumaas ang halaga ng kanyang inutang. Ang dating kalahating kilo ng bigas naging isa. Kaduda-duda talaga. Pero hindi ko na yun iniisip(parang sa padyak lang hehehehe).

At ayun na nga. Dumating na ang Biyernes. Wala, ni espirito niya. Masakit. Sinabi ko kina Mama at Papa. Nagalit sila lalo na si Papa. Mas lalong sumakit.

Ayoko nang magtanim ng galit kay Nang Aning. Mas lalo lang sasakit ang loob ko. Ililift-up ko na lang kay Lord.

Isa ito sa mga dahilan kung bakit ayoko sa tindahan.

Lesson: Kailangan humingi palagi ng paalam kay Mama kahit gaano kaliit ang utang. Ok lang matagalan sa pagkontak tutal sila naman ang nangutang.

A Fiesta Invitation

It's July na and we're gearing up for our annual town fiesta here in my beloved municpality of Batuan/but-wan/, Bohol. It will be on the 24th (pre-fiesta) and 25th (fiesta proper). And since I haven't invited some guests yet because I have no contact with my ex-classmates, I might as well invite YOU-people of the cyberworld.

Sagot ko lahat ng pagkain. Pwera lang accomodaton. Well there's a hotel in Chocolate Hills so you can stay there; it's near naman our place.

So here's the sketch.

Our house is just beside the highway so if you see that black gate, youre on the right spot.

If you have additional questions just text me. My number is there on my profile.

Bon appetit!
(Gecko and mouse not included on the menu)